Δύσκολα βρίσκει κανείς ηθοποιό που να μην έχει δεχτεί αντιπάθειες στην καριέρα του. Ο Αντώνης Παπαδόπουλος, όμως, ανήκει σε αυτό το σπάνιο κλαμπ των αγαπημένων μορφών που κέρδισαν το κοινό με το πρώτο βλέμμα. Με τη χαρακτηριστική φωνή, το καλοσυνάτο ύφος και τον κωμικό αυτοσχεδιασμό του, έγινε κομμάτι της ελληνικής κινηματογραφικής μνήμης.
Από το σανίδι στα μπουλούκια
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος μεγάλωσε μέσα στο θέατρο. Σε ηλικία μόλις 5 ετών ανέβηκε στο σανίδι, ακολουθώντας τους γονείς του που είχαν περιοδεύοντα θίασο. Τα «μπουλούκια» της εποχής τον έμαθαν να στέκεται μπροστά σε χιλιάδες θεατές, να αυτοσχεδιάζει και να «κερδίζει» με ατάκες και γκάφες.
Η συνάντηση με τον Θανάση Βέγγο
Η καριέρα του απογειώθηκε όταν τον ανακάλυψε ο Θανάσης Βέγγος. Ο Παπαδόπουλος έγινε ο ιδανικός παρτενέρ του, το «νούμερο 2» στη σειρά ταινιών «Θου Βου – Καραφλός πράκτωρ», χαρίζοντας στιγμές ανεπανάληπτης κωμωδίας. Οι θεατές τον λάτρεψαν και τον ακολούθησαν πιστά, ενώ οι σεναριογράφοι έγραφαν ρόλους ειδικά για εκείνον.
Παρά το «αθώο» παρουσιαστικό του, οι ιστορίες για τις κατακτήσεις του σε κάθε περιοδεία έγραψαν θρύλο. Ο φίλος και συνάδελφός του, Ζαννίνο, περιέγραφε με χιούμορ πώς ο Παπαδόπουλος γινόταν το επίκεντρο του γυναικείου ενδιαφέροντος όπου κι αν πήγαινε.
Μεγάλος γυναικάς, λάτρης της μπύρας και του τσιγάρου, ο Παπαδόπουλος ζούσε τη ζωή με πάθος. Περνούσε ώρες σε καφενεία με φίλους και δεν έκρυβε ποτέ τον αυθορμητισμό του. Αυτή η «λαϊκή» πλευρά του τον έκανε ακόμη πιο αγαπητό.
Το τέλος μιας μοναδικής πορείας
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όλα έδειχναν ότι θα άφηνε πίσω του τις καταχρήσεις, έχοντας αποκτήσει οικογένεια με τη Ζωή Μυρίτη και την κόρη τους. Δυστυχώς, το 1983, στα 51 του χρόνια, έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από καρκίνο. Ο θάνατός του άφησε τεράστιο κενό, αφού δε βρέθηκε ποτέ «διάδοχος» με το ίδιο αφοπλιστικό ταλέντο και γνήσια λαϊκή ψυχή.
