Η 14χρονη Emmylou Vaxby από το Λονδίνο κυκλοφόρησε το βιβλίο A Guide to Mudlarking on the River Thames, καταγράφοντας την εμπειρία της από σχεδόν μία δεκαετία αναζήτησης αντικειμένων στις όχθες του Τάμεση. Η νεαρή συγγραφέας συνδυάζει την εξερεύνηση της ιστορίας με την προστασία του ποταμού, μετατρέποντας ένα προσωπικό ενδιαφέρον σε γνώση που μπορεί να μοιραστεί με άλλους.
Ένα ήσυχο πρωινό του Σεπτεμβρίου, στη βόρεια όχθη του Τάμεση, κοντά στο Wapping, η Emmylou δείχνει πώς ξεκινά το mudlarking, δηλαδή η αναζήτηση παλιών αντικειμένων στη λασπώδη ζώνη που αποκαλύπτεται όταν υποχωρεί η παλίρροια. Το πρώτο βήμα, όπως εξηγεί, είναι να πλησιάσει κανείς το έδαφος και να παρατηρεί προσεκτικά οτιδήποτε ξεχωρίζει στο χρώμα.
Ανάμεσα στη λάσπη και στις πέτρες, οι δυο τους εντοπίζουν ένα καφέ οστό. Θα μπορούσε να ανήκε σε πρόβατο, σκύλο, άλογο ή αγελάδα. Η προέλευσή του δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα, όμως η Emmylou γνωρίζει ότι τέτοια ευρήματα συνδέονται με τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν και πετούσαν αντικείμενα και υπολείμματα στο ποτάμι.
Η ίδια παραπέμπει και στο «Μεγάλο Βρόμισμα» του 1858, όταν ο Τάμεσης, γεμάτος ακατέργαστα λύματα, σκουπίδια και υπολείμματα, είχε μετατραπεί σε σοβαρό κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Για την Emmylou, τα ευρήματα της όχθης δεν είναι απλώς παλιά αντικείμενα. Είναι μικρά αποσπάσματα μιας καθημερινής ιστορίας.
Από την παιδική περιέργεια στο βιβλίο
Η πρώτη της επαφή με το mudlarking έγινε σε ηλικία 5 ή 6 ετών, όταν η μητέρα μιας φίλης την πήγε στις όχθες του ανατολικού Λονδίνου για να αναζητήσουν κεραμικά και γυαλί. Το ενδιαφέρον της εξελίχθηκε σε πάθος στη διάρκεια του lockdown, όταν η οικογένειά της περνούσε την καθημερινή ώρα υπαίθρια στον Τάμεση.
Στις αναζητήσεις της έχει βρει κεραμικά με μπλε υάλωμα, πιθανώς γεωργιανής ή βικτωριανής περιόδου, πήλινες πίπες που μπορεί να χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα έως τη δεκαετία του 1930, αλλά και κοχύλια, όπως στρείδια, πορφύρες και χτένια. Αρχικά κατέγραφε τις εμπειρίες και την έρευνά της στο ιστολόγιό της και αργότερα στο YouTube, με το όνομα Emmylou the Mudlark.
Το περασμένο έτος, εκδότης τής πρότεινε να γράψει βιβλίο. Μετά την υπογραφή του συμβολαίου, αφιέρωσε μέρος των θερινών διακοπών του 2025 στη συγγραφή, ολοκληρώνοντας από 1.000 έως 2.800 λέξεις την ημέρα. Το βιβλίο της κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Fonthill.
Η όχθη ως χώρος ηρεμίας και φροντίδας
Το mudlarking δεν είναι μόνο αναζήτηση. Είναι μια αργή δραστηριότητα που βασίζεται στην παρατήρηση και δίνει στην Emmylou χρόνο μακριά από το σχολικό άγχος. Ένα από τα αγαπημένα της ευρήματα είναι ένα μπολ πίπας του 18ου αιώνα, κατασκευασμένο από τον William Manby, σημαντικό κατασκευαστή της εποχής που ζούσε στην ίδια περιοχή.
Όλοι οι mudlarkers χρειάζονται άδεια από τη Λιμενική Αρχή του Λονδίνου, η οποία αυτή την περίοδο λειτουργεί λίστα αναμονής. Τα ευρήματα πρέπει επίσης να καταγράφονται και να δηλώνονται μέσω του Portable Antiquities Scheme, με τη συμβουλή του αρμόδιου υπευθύνου.
Παράλληλα, το 2021 η Emmylou ίδρυσε την Wapping Plastic-Free Community, μέσω της οργάνωσης Surfers Against Sewage. Η πρωτοβουλία διαθέτει περίπου 60 άτομα στη λίστα ενημέρωσης, οργανώνει δύο καθαρισμούς της όχθης τον χρόνο και συμμετέχει σε συλλογές απορριμμάτων με τους WaSh Wombles, μια ομάδα που δραστηριοποιείται στις περιοχές Wapping και Shadwell.
«Δεν είναι απογοητευτικό αν δεν βρω τίποτα. Εγώ το κάνω για διασκέδαση, ενώ τα παιδιά της βικτωριανής εποχής το έκαναν για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην».
Η φράση αυτή συνοψίζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη δραστηριότητά της: με ενθουσιασμό για την ανακάλυψη, αλλά και με επίγνωση της ιστορίας που κρύβεται πίσω από κάθε εύρημα.
