Τη διαδρομή του από την ηλεκτρολογία έως τα καταστήματα που έγιναν σημεία συνάντησης στην Κοζάνη αφηγείται ο Ηλίας Κάτανας, γνωστός σε πολλούς ως «Αρκούδος». Σε συνέντευξή του, θυμάται πώς ξεκίνησαν το «Κιόσκι», η «Ενοδία», το «Κλασικό», το «Αν», ο «Αρκούδος» και το «Αρκουδάκι», αλλά και τις παρέες και τις προσωπικές ιστορίες που συνδέθηκαν με αυτά.
Από το «Κιόσκι» στην «Ενοδία»
Πριν ανοίξει το «Κιόσκι», το 1986, ο Κάτανας εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος στην INTRAKOM και σε έργο στον ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου. Στη συνέντευξη μιλά για την αποζημίωση, το μεράκι και την ιδέα να δημιουργήσει ένα νεανικό μουσικό καφενείο.
Το «Κιόσκι» έγινε στέκι για παρέες και φίλους της ελληνικής μουσικής. Ο Κάτανας ανακαλεί πρόσωπα που πέρασαν από το μαγαζί, την καθημερινότητά του και μια Πρωτοχρονιά που, όπως θυμάται, τον βρήκε μόνο στον χώρο.
Στη συνέχεια ήρθε η «Ενοδία», στο παλιό νεοκλασικό κτήριο της οδού Τράντα, την παλιά κλινική «Μανέντη», δίπλα στην ΕΡΑ Κοζάνης. Μιλά για τη διαμόρφωση του χώρου, την ιδιαίτερη ατμόσφαιρά του και την ανταπόκριση από την πρώτη ημέρα.
Οι αλλαγές πορείας και τα νέα καταστήματα
Το «Κλασικό» ξεκίνησε ως μπιστρό, όμως, σύμφωνα με την αφήγησή του, δεν πήγε όπως υπολόγιζε. Η στροφή στις κρέπες έφερε διαφορετική πορεία, με τον ίδιο να θυμάται την εκμάθηση της παρασκευής τους και τις ουρές των πελατών.
Η ιδέα για τον «Αρκούδο» ήρθε από τη Ζάκυνθο. Ο Κάτανας περιγράφει την έρευνα αγοράς πριν από το άνοιγμα, το κοντοσούβλι σε σάντουιτς και τις σούβλες που, όπως λέει, γέμιζαν τα μεσάνυχτα. Το κατάστημα βρισκόταν στον κεντρικό πεζόδρομο, όπως και το «Αν».
Αργότερα επέστρεψε στην εστίαση με το «Αρκουδάκι», ένα μικρό μαγαζί που είχε μεγάλη ανταπόκριση. Θυμάται την αναγνώριση από παλιούς πελάτες, αλλά και τα τηλεφωνήματα που δεχόταν για παραγγελίες ακόμη κι όταν είχε φύγει στη Γερμανία.
Οι παρέες, οι γνωριμίες και οι αναμνήσεις
Πίσω από τις ιστορίες των καταστημάτων βρίσκονται οι καθημερινές συναντήσεις μιας πόλης με σταθερά στέκια. Ο Κάτανας μιλά για γνωριμίες που κατέληξαν σε γάμους, ενώ αποκαλύπτει ότι στην «Ενοδία» γνώρισε τη γυναίκα του. Όπως θυμάται, εκείνη τον θεωρούσε σερβιτόρο.
Η συζήτηση στρέφεται και στο πώς άλλαξε ο τρόπος που διασκεδάζει ο κόσμος, καθώς και στο αν υπάρχει ακόμη χώρος στην Κοζάνη για στέκια με χαρακτήρα, μεράκι και ανθρώπινη επαφή.
Ολόκληρη η συνέντευξη
Πηγή: Αρχικό ρεπορτάζ
