Κάποιες πόρτες όταν ανοίγουν, ξεκλειδώνουν μυστικά. Άλλες, ανοίγουν το χρόνο. Κι αυτή εδώ άνοιξε ολόκληρο κεφάλαιο ιστορίας – απείραχτο, σκονισμένο, μαγευτικό.
Βρισκόμαστε στο Παρίσι. Έτος 2010. Η κυρία Μαντάμ Ντε Φλοριάν αφήνει την τελευταία της πνοή σε μεγάλη ηλικία. Η οικογένειά της, ανάμεσα σε χαρτιά, κληρονομικά και λογαριασμούς, πέφτει πάνω σε κάτι παράξενο: ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Πόλης του Φωτός. Που κανείς τους δεν ήξερε ότι υπήρχε.
Τσέκαραν. Επιβεβαιώθηκε. Η Μαντάμ πλήρωνε σιωπηλά ενοίκιο σε ένα σπίτι που είχε εγκαταλείψει… το 1939. Όταν οι Ναζί μπήκαν στο Παρίσι και η ίδια, 23 ετών τότε, έφυγε πανικόβλητη για την ελεύθερη ζώνη.
Κανείς δεν είχε πατήσει εκεί από τότε.
Ένας δημοπράτης, ο Ολιβιέ Τσόπιν, αναλαμβάνει να το ανοίξει. Όταν η βαριά πόρτα ανοίγει, ο αέρας μυρίζει εποχή. Σκόνη, παλιά αρώματα, ιστορία. Και τότε… αρχίζει η μαγεία.
Σαλόνι σαν σκηνικό θεάτρου, καθρέφτες, φλοράλ ταπετσαρίες, και στο βάθος… ένας πίνακας. Όχι όποιος κι όποιος. Ένας Μπολντίνι!
Ο διάσημος Ιταλός ζωγράφος είχε απεικονίσει τη γιαγιά της Ντε Φλοριάν – και ήταν μάλιστα εραστής της. Ο πίνακας αυτός, μετά από δεκαετίες σιωπής, πουλήθηκε 2,1 εκατομμύρια ευρώ.
Το διαμέρισμα ήταν γεμάτο: βιβλία, vintage καλλυντικά, παιδικά παιχνίδια, μια κούκλα Μίκυ Μάους σε μια γωνιά. Κάθε αντικείμενο ένα άγγιγμα μιας άλλης εποχής. Ένα διαμέρισμα-χρονοκάψουλα, ένα αληθινό παράθυρο στο παρελθόν.
Κι ενώ ο κόσμος έξω βιαζόταν να ξεχάσει τον πόλεμο, αυτό το σπίτι θυμόταν.
Έμεινε εκεί, ανέγγιχτο, περιμένοντας κάποιος να το δει. Να το νιώσει. Και να το αποκαλύψει στον κόσμο …
