Η Ναταλία Γερμανού και ο Αλέκος Συσσοβίτης συναντήθηκαν στο Καλύτερα δε Γίνεται την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου στον Alpha.
Με την παρουσιάστρια να ρωτά για το πως προσέγγισε τον Καπετανάκο στην ώρα της μεγάλης απώλειας του γιου του.
Η απάντηση ήρθε απλή και ξεκάθαρη: «Στη δική μας τέχνη χρειάζονται δύο πράγματα. Ένα να έχει κανείς ένα βαθύ παρελθόν. Να έχει βιωματικά κάποιες εμπειρίες για να τις καταθέσει. Αν πάει όμως προκατειλημμένος να παίξει με ένα βαθύ συναίσθημα και μόνο αυτό, δε θα μπορέσει να παίξει στο τώρα στη σκηνή. Εγώ έπρεπε να κουβαλάω κάτι από πριν και να είμαι παρών στο τώρα. Γιατί αυτή είναι η δουλειά της υποκριτικής.
Όταν ο πατέρας μου πέθανε, ο θείος μου πάνω από τον τάφο του πατέρα μου, σπάραξε. Ένας άνθρωπος τρομερά σιδερένιος, ένας βράχος, ένας άνθρωπος τον οποίο δεν τον σταματούσε τίποτα, ένας βαρύς οικοδόμος που σήκωνε καροτσάκια ολόκληρα, κατέρρευσε.
Εμένα αυτή η εικόνα ήταν από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου. Είναι πολύ ευαίσθητες αυτές οι στιγμές. Μπορεί να μην έχω παιδί, αλλά σε αυτόν τον ρόλο τόλμησα να μπω στην ψυχολογία του πατέρα μου αν τυχόν έχανε εμένα. Οπότε αν βλέπεις το παιδί σου νεκρό καταλαβαίνουμε ότι είναι πιο σπαρακτικό από το να δει ο γιος τον πατέρα. Γιατί έτσι είναι τα πράγματα, είναι πιο έντονο το δράμα», είπε ο Αλέκος Συσσοβίτης.
Ποια ήταν η σχέση με τους γονείς του
Ενώ για τη δική του σχέση με τους γονείς του είπε: «Η σχέση μας ήταν πάρα πολύ καλή. Έντονες στιγμές, μεγάλη αγάπη, συγκρούσεις, ζωή.
Η μητέρα μου επειδή με αγαπούσε πολύ, είχε μια παθολογική αγάπη και συναισθηματική εξάρτηση από εμένα και όταν δεν ήταν καλά ζητούσε τη δική μου βοήθεια, αυτό δημιουργούσε μια αίσθηση άμυνας.
Θέλεις να δώσεις, αλλά αν ο άλλος ζητάει πολλά υπάρχει ένας φυσικός μηχανισμός που αντιστέκεσαι. Γιατί θέλεις να απογαλακτιστείς. Γι’ αυτό λέμε μερικές φορές ότι αυτόν που αγαπάμε πολύ μπορεί να τον μισήσουμε πολύ. Και δεν είναι κακό, αυτή είναι η φύση μας», συμπλήρωσε.
