Η Ευαγγελία Παρασκευοπούλου από τη Φλώρινα χρειάστηκε να ξαναμάθει τη ζωή από την αρχή, μετά από ένα σοβαρό τροχαίο στη διαδρομή προς την Καστοριά. Σήμερα, μέσα από την αποκατάσταση, την ομότιμη υποστήριξη και το τένις με αμαξίδιο, έχει χαράξει μια νέα πορεία και αποτελεί την πρώτη Φλωρινιώτισσα τενίστρια ΑμεΑ, αλλά και την πρώτη τενίστρια ΑμεΑ στην Ελλάδα.
Από το τροχαίο στην εντατική
Το ατύχημα σημειώθηκε ένα παγωμένο πρωινό, όταν το όχημα στο οποίο επέβαινε βγήκε εκτός ελέγχου στον δρόμο από τη Φλώρινα προς την Καστοριά και κατέληξε σε γκρεμό. Η ίδια είχε τις αισθήσεις της κατά την ανατροπή και προσπάθησε να απεγκλωβιστεί, χωρίς αποτέλεσμα.
Την πραγματική έκταση της κατάστασής της την αντιλήφθηκε αργότερα, όταν ξύπνησε στην εντατική και διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να κινήσει τα πόδια της. «Όταν ξύπνησα στην εντατική δεν ήξερα ακόμα τι μου συνέβη, ήξερα μόνο ότι ήμουν ζωντανή και έλεγα δόξα τον Θεό», περιγράφει.
Η οριστική επιβεβαίωση ότι δεν θα περπατήσει ξανά ήρθε περίπου ενάμιση μήνα αργότερα, στο κέντρο αποκατάστασης. Όπως αναφέρει, αντιμετώπισε την εξέλιξη με ψυχραιμία, παρά τις έντονες συναισθηματικές μεταβολές που τη συνόδευσαν.
Πριν από το τροχαίο, η καθημερινότητά της ήταν γεμάτη εργασία, οικογένεια και δραστηριότητες. Εργαζόταν ως καθηγήτρια γερμανικών, είχε τον σύζυγο, τους φίλους και τον σκύλο της, τον Μαξ. Μαζί του έκανε πεζοπορίες στα βουνά, μια συνήθεια που, όπως λέει, τη γέμιζε και την ηρεμούσε.
Η νέα καθημερινότητα και η δύναμη της υποστήριξης
Μετά το ατύχημα, χρειάστηκε να μάθει ξανά πώς να κινεί και να διαχειρίζεται το σώμα της. «Σαν μωρό παιδί έπρεπε να μάθω να τα κάνω όλα από την αρχή», σημειώνει, περιγράφοντας τη δύσκολη διαδικασία της αποκατάστασης.
Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες ήταν και η απώλεια της προηγούμενης καθημερινότητας. Το σπίτι της δεν ήταν προσβάσιμο και δεν μπορούσε να επιστρέψει σε αυτό όπως πριν. «Ξέρεις τι είναι να φεύγεις το πρωί από το σπίτι σου για δουλειά με σκοπό να ξανά γυρίσεις το μεσημέρι και να μην ξανά γυρνάς σε αυτό;», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Καθοριστική για την αλλαγή της ψυχολογίας της ήταν η γνωριμία με ανθρώπους που χρησιμοποιούσαν ήδη αμαξίδιο και διατηρούσαν ενεργό τρόπο ζωής. Όπως εξηγεί, εντυπωσιάστηκε όταν είδε στην πράξη τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος με αμαξίδιο και κατάλαβε ότι η αναπηρία δεν αποκλείει τη δραστηριότητα και την ανεξαρτησία.
Στη συνέχεια συμμετείχε στην οργάνωση «Άλλη Όψη», όπου βρήκε ομότιμη υποστήριξη και εκπαίδευση. Σήμερα είναι και η ίδια εκπαιδεύτρια, βοηθώντας ανθρώπους με κάκωση νωτιαίου μυελού να προσαρμοστούν στη νέα τους πραγματικότητα.
Το τένις και ο στόχος των Παραολυμπιακών Αγώνων
Η γνωριμία της με το τένις έγινε μέσα από ένα καμπ ενεργητικής αποκατάστασης. Δεν είχε παίξει ξανά, όμως αποφάσισε να δοκιμάσει και ενθουσιάστηκε από την πρώτη προπόνηση. Το άθλημα την κέρδισε επειδή απαιτεί ταυτόχρονα ταχύτητα, ένταση, σωματικό συντονισμό και γρήγορη σκέψη.
Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι ο συνδυασμός της κίνησης του αμαξιδίου με τη χρήση της ρακέτας. Παράλληλα, η Ευαγγελία Παρασκευοπούλου επισημαίνει ότι η αγωνιστική πορεία απαιτεί σημαντική οικονομική υποστήριξη, καθώς η συμμετοχή σε πολλά τουρνουά είναι δύσκολη χωρίς τους απαραίτητους πόρους.
Προβλήματα δημιουργούν επίσης η εξεύρεση κατάλληλου εξοπλισμού και η πρόσβαση σε αθλητικούς χώρους. Όπως αναφέρει, σε αρκετές περιπτώσεις αγωνίζεται μαζί με άνδρες, επειδή δεν υπάρχουν αρκετές γυναίκες αθλήτριες.
Στόχος της είναι να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τένις και να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Το μήνυμα που στέλνει μέσα από τη δική της διαδρομή είναι πως, ακόμη και μετά τις πιο δύσκολες ανατροπές, «η ζωή δεν σταματά, απλά ξεκινάς να γράφεις μια νέα σελίδα».
Πηγή: Αρχικό ρεπορτάζ
