Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Κέιτλιν Μόραν μετέτρεψε τον κήπο της στο βόρειο Λονδίνο σε μικρό καταφύγιο για την άγρια ζωή, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας ενός χρόνου να ξαναβρεί την ελπίδα της. Η αλλαγή έφερε στον χώρο πεταλούδες, μέλισσες, βατράχια, τρίτωνες και πουλιά, ενώ για τη Μόραν έγινε και ένας πρακτικός τρόπος να νιώθει πιο κοντά στη φύση και λιγότερο απορροφημένη από την απαισιοδοξία.
Για να «ξαναδώσει χώρο» στη φύση, ξήλωσε το γκαζόν και το αίθριο, απομάκρυνε τις μεταλλικές ζαρντινιέρες και έφτιαξε δύο μικρές λίμνες. Η εμφάνιση ενός πετρίτη πάνω από το νερό ήταν, όπως λέει, μια εμπειρία που της έδωσε μεγάλη χαρά. Η ίδια έχει διαγνωστεί με ΔΕΠΥ και περιγράφει την παρατήρηση των πουλιών και των εντόμων ως μια ευχάριστη διέξοδο από συνήθειες όπως η ατελείωτη περιήγηση στο διαδίκτυο.
Η προσωπική αυτή αναζήτηση βρίσκεται στον πυρήνα του νέου βιβλίου της, How to Be Hopeful. Η Μόραν γράφει έχοντας ως αφετηρία την προσωπική της απογοήτευση, την κατάθλιψη και το χρόνιο άγχος, για τα οποία αναζήτησε και θεραπευτική υποστήριξη. Στο βιβλίο υποστηρίζει ότι η ελπίδα δεν είναι απλώς αισιοδοξία, αλλά συνειδητή επιλογή να δράσουμε, ακόμη κι όταν αναγνωρίζουμε τις δυσκολίες.
Μικρές πράξεις με τοπικό αποτύπωμα
Η Μόραν λέει ότι η μελέτη της ιστορίας την έκανε να σκεφτεί πώς η αίσθηση αδυναμίας μπορεί να εξυπηρετεί όσους έχουν την περισσότερη δύναμη. Συνδέει αυτή την παρατήρηση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου, κατά την άποψή της, η αντιπαράθεση και η διαίρεση συχνά αποφέρουν κέρδος. Η ίδια αποχώρησε από το Twitter το 2024 και προτείνει στους χρήστες είτε να διαμορφώνουν συνειδητά το περιεχόμενο που βλέπουν είτε να απομακρύνονται από την πλατφόρμα, αν αυτή δεν τους κάνει καλό.
Αντί για μεγάλες υποσχέσεις αλλαγής, η προσέγγισή της βασίζεται σε απλές ενέργειες: να μαζεύει κανείς σκουπίδια στη γειτονιά, να δίνει αίμα ή να αφήνει περάσματα στους φράχτες για τους σκαντζόχοιρους. Η επίσκεψή της στο κτήμα Knepp, στο Δυτικό Σάσεξ, όπου οι ιδιοκτήτες του προχώρησαν σε εκτεταμένη αποκατάσταση της φύσης, την ενθάρρυνε να ξεκινήσει από τον δικό της κήπο.
Όπως επισημαίνει, οι ιδιωτικοί κήποι στη Βρετανία καταλαμβάνουν συνολικά μεγαλύτερη έκταση από τα εθνικά πάρκα. Οι γείτονές της, αφού είδαν τον δικό της χώρο, άρχισαν επίσης να αφήνουν σημεία του κήπου τους πιο φιλόξενα για την άγρια ζωή. Για τη Μόραν, τέτοιες κινήσεις δείχνουν ότι δεν χρειάζεται πάντα να περιμένουμε μια κυβερνητική απόφαση για να αλλάξει κάτι στην καθημερινότητα.
Λιγότερος θόρυβος, περισσότερη παρουσία
Η συγγραφέας προτείνει επίσης περιορισμό της συνεχούς παρακολούθησης ειδήσεων και περισσότερη προσοχή σε όσα συμβαίνουν κοντά μας. Έχει μειώσει τον χρόνο που αφιερώνει στην ενημέρωση και στρέφεται περισσότερο στα τοπικά νέα. Ακόμη και το να περπατά χωρίς ακουστικά, λέει, την έφερε πιο κοντά στους ήχους της πόλης και στις καθημερινές συνομιλίες των ανθρώπων.
Η στάση αυτή συνδέεται και με την αγωνία της για τους νέους, που, όπως αναφέρει, συχνά θεωρούν ότι δεν υπάρχει μέλλον για το οποίο αξίζει να προσπαθήσουν. Η Μόραν πιστεύει πως οι μεγαλύτεροι έχουν ευθύνη να μην παρουσιάζουν την αδυναμία ως δεδομένη και να ενθαρρύνουν τα παιδιά να αναζητούν λύσεις. Για την ίδια, η ελπίδα δεν σημαίνει άρνηση των προβλημάτων· σημαίνει να φροντίζουμε την καθημερινότητά μας και να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας.
