Την πορεία από το ιστορικό παιχνιδάδικο της οικογένειάς του έως την «αΤΑΞΙα», το Hook και την Κιμωλία αφηγείται ο Σάκης Τσιγγάνας, μέσα από προσωπικές αναμνήσεις από την επιχειρηματική ζωή και τα στέκια της Κοζάνης. Στη συζήτηση επιστρέφει στα παιδικά του χρόνια, στις δύσκολες επαγγελματικές επιλογές και στις βραδιές που, όπως θυμάται, έφερναν κοντά ολόκληρη την πόλη.
Για πολλά παιδιά, το παιχνιδάδικο του Γιώργου Τσιγγάνα ήταν συνδεδεμένο με την προσμονή των γιορτών, τα χρήματα από τα κάλαντα και την επιλογή ενός παιχνιδιού. Ο γιος του θυμάται τον πατέρα του πίσω από τον πάγκο, το κατάστημα γεμάτο κόσμο και τις κούτες με παιχνίδια που μοίραζε στην πλατεία.
Από το παιχνιδάδικο στην «αΤΑΞΙα»
Η επιστροφή από τη Γερμανία και η αρχή του καταστήματος
Ο Σάκης Τσιγγάνας ανατρέχει στην επιστροφή του πατέρα του από τη Γερμανία, στην πρώτη επιχειρηματική του προσπάθεια και στην αγορά του παιχνιδάδικου στις αρχές της δεκαετίας του ’70.
Μόνος στο μαγαζί, σε ηλικία 12 ετών
Όταν αρρώστησε η μητέρα του και ο πατέρας του έλειπε σε εκθέσεις για να αναζητήσει νέα παιχνίδια, ο Σάκης ανέλαβε για λίγες ημέρες το κατάστημα. Όπως λέει, είχε μάθει τη δουλειά παρακολουθώντας καθημερινά τον πατέρα του.
Τα τηλεκατευθυνόμενα στην πλατεία
Έχοντας δικά του κλειδιά, περίμενε να κλείσει το κατάστημα και να φύγει ο πατέρας του, για να πάρει ένα τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι και να το δοκιμάσει στην πλατεία.
Παιχνίδια για τα παιδιά που δεν είχαν χρήματα
Στις αναμνήσεις του περιλαμβάνονται παιδιά που έμπαιναν μόνα τους στο κατάστημα και γονείς που ζητούσαν να συμπληρώσουν αργότερα τα χρήματα για μια αγορά. Θυμάται επίσης τον πατέρα του να βγάζει κούτες με παιχνίδια και να τα μοιράζει στην πλατεία.
Η αποχώρηση από το εμπόριο παιχνιδιών
Το μεγάλο κεφάλαιο, το εμπόρευμα που έμενε απούλητο και ο ανταγωνισμός τον οδήγησαν στην απόφαση να αναζητήσει άλλον επαγγελματικό δρόμο. Όπως περιγράφει, ο πατέρας του δυσκολεύτηκε να αποδεχθεί την αποχώρησή του, καθώς το κατάστημα αποτελούσε ολόκληρη τη ζωή του.
Πώς προέκυψε το όνομα «αΤΑΞΙα»
Ένας φίλος έφερε από τη Θεσσαλονίκη δύο προτάσεις για το όνομα του νέου μαγαζιού. Ο Τσιγγάνας θυμάται πώς κατέληξαν στην «αΤΑΞΙα» και την ατάκα «Εμείς πέτρα έχουμε!».
Το μαγαζί άνοιξε τον Σεπτέμβριο του 1986. Ο ίδιος περιγράφει την πρώτη βραδιά με κόσμο μέσα και έξω από τον χώρο και θυμάται πως «δεν μπορούσες να δεις από τον καπνό».
Το Hook, η Κιμωλία και οι επόμενοι σταθμοί
Η αποχώρηση από το Hook
Το ξύλινο μαγαζί, που θύμιζε καράβι, η μουσική και η ομάδα του αποτέλεσαν έναν ακόμη σταθμό. Ο Τσιγγάνας εξηγεί ότι τα προβλήματα με τον ήχο και οι μηνύσεις τον οδήγησαν να αποχωρήσει, παρότι το μαγαζί πήγαινε καλά.
Η Κιμωλία και τα κλειδιά στον γιο του
Η Κιμωλία ξεκίνησε ως χώρος συνάντησης για την παρέα του και φίλους της φωτογραφίας. Τη δημιούργησε με προσωπική δουλειά και τη βοήθεια φίλων, ώσπου ο γιος του είδε τον χώρο και ζήτησε να αναλάβει εκείνος.
Η εικόνα μιας πόλης που διασκέδαζε μαζί
Αν μπορούσε να επιστρέψει για μία ημέρα σε ένα από τα μαγαζιά του, θα επέλεγε την «αΤΑΞΙα». Θυμάται τις καλοκαιρινές βραδιές στο «στενό της αμαρτίας», όταν χιλιάδες άνθρωποι διασκέδαζαν σαν μία μεγάλη παρέα. Όπως λέει, περνά σήμερα από το στενό και θλίβεται για την εικόνα που αντικρίζει.
Παρακολουθήστε ολόκληρη τη συνέντευξη:
Πηγή: Αρχικό ρεπορτάζ
