Ένα νέο τεύχος περιοδικού που κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα στρέφει το βλέμμα σε ανθρώπους και πρωτοβουλίες που επενδύουν στο μέλλον, όχι για άμεση ανταμοιβή αλλά για ανθρώπους που ίσως δεν γνωρίσουν ποτέ. Από την προστασία των δασών και της θάλασσας έως την επιστημονική έρευνα, τα έπιπλα, τα ρολόγια και το σκυρόδεμα, οι ιστορίες του δείχνουν πώς οι σημερινές επιλογές μπορούν να αποκτήσουν διάρκεια.
Το αφιέρωμα ξεφεύγει από τον γρήγορο ρυθμό της επικαιρότητας. Οι ιστορίες του δεν εξαρτώνται από το τι θα συμβεί την επόμενη εβδομάδα ή τον επόμενο μήνα, αλλά από τη σταθερή προσπάθεια ανθρώπων που επιλέγουν να προστατεύσουν, να καλλιεργήσουν και να παραδώσουν κάτι στους επόμενους.
Μικρές πράξεις με ορίζοντα το μέλλον
Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Caitlin Moran υποστηρίζει ότι η σκέψη για το μέλλον δεν απαιτεί πάντα ένα μεγάλο, πολυετές σχέδιο. Μπορεί να ξεκινά από κάτι απλό και χειροπιαστό: τη δημιουργία ενός κήπου, το μάζεμα σκουπιδιών ή την αλλαγή του τρόπου με τον οποίο επιλέγουμε να διαθέτουμε την προσοχή μας.
Για τη Moran, η ελπίδα δεν ταυτίζεται με την αισιοδοξία. Είναι απόφαση για δράση. Αυτή η αίσθηση προσωπικής δυνατότητας διατρέχει και τις υπόλοιπες ιστορίες του τεύχους.
Ο Chris Sylvester, αφού αντιμετώπισε την εξάρτηση από την ηρωίνη από την ηλικία των 13 ετών, πέρασε από τη φυλακή και την έλλειψη στέγης. Στη συνέχεια ίδρυσε μια εταιρεία σαπουνιών που δημιουργεί θέσεις εργασίας για ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται σε στάδιο ανάρρωσης. Η διαδρομή του αναδεικνύει πώς μια δεύτερη ευκαιρία μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρίες για άλλους.
Στο Αφγανιστάν, κορίτσια και γυναίκες συνεχίζουν να μαθαίνουν μέσα από μυστικά σχολεία. Οι προσπάθειές τους κρατούν ανοιχτές δυνατότητες για το μέλλον, παρά την προσπάθεια των Ταλιμπάν να τους τις στερήσουν.
Το μέλλον διαμορφώνεται από κοινού
Μια ακόμη ιστορία αφορά πατέρες που αναλαμβάνουν μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας και βρίσκουν μέσα από αυτή τη διαδικασία φιλία και υποστήριξη. Σε μια χαρακτηριστική εικόνα, άνδρες συγκεντρώνονται γύρω από μια κούκλα με φωτεινά μαλλιά, εξασκούνται σε αλογοουρές και πλεξούδες και ανακαλύπτουν ότι δεν χρειάζεται να τα μάθουν όλα μόνοι τους.
Οι διαφορετικές αυτές εμπειρίες συναντώνται σε ένα κοινό σημείο: το μέλλον δεν είναι ένας μακρινός τόπος προς τον οποίο οδεύουμε παθητικά. Διαμορφώνεται καθημερινά, μέσα από αποφάσεις για όσα αξίζει να προστατευτούν, να nurtured και να μεταδοθούν.
Όπως το έθεσε ο καλλιτέχνης Liam Young, το μέλλον δεν έρχεται ορμητικά σαν νερό. Είναι μια πράξη δημιουργίας, κάτι που φτιάχνουμε στιγμή τη στιγμή, μαζί.
