Πολλές από τις παιδικές μας αναμνήσεις, όσο μεγαλώνουμε μπορεί δυστυχώς να ξεθωριάζουν ή και να διαγράφονται εντελώς από την μνήμη μας. Εξαιτίας όμως των παιδικών φωτογραφιών που έχουμε, καταφέρνουμε πολλές φορές να “ταξιδεύουμε” πίσω στα ενδεχομένως πιο ξέγνοιαστα χρόνια της ζωής μας.
Της Ελένης Φλισκουνάκη
Το μικρό αγοράκι που βλέπουμε να ποζάρει στον φωτογραφικό φακό με την μητέρα του, μεγαλώνοντας έγινε ένας από τους πιο επιτυχημένους ηθοποιούς της γενιάς του. Στην φωτογραφία απεικονίζεται ο Γιάννης Στάνκογλου.
Ο Γιάννης Στάνκογλου γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1974 και μεγάλωσε στον Περισσό.
Ξεκίνησε να εργάζεται από 14 ετών και η πρώτη του δουλειά ήταν στην οικοδομή. Σε συνέντευξή του στην Realife είχε πει χαρακτηριστικά: “Εγώ, επειδή ξεκίνησα από μικρός να δουλεύω με τον πατέρα μου στην οικοδομή και επειδή έβγαζα το μεροκάματό μου από τα 14 χρόνια, έχω ένσημα από τότε, ανεξαρτητοποιήθηκα γρήγορα και νομίζω ότι, αν μου έχει κάνει ένα καλό αυτή η κατάσταση, είναι ότι έχω μάθει να δουλεύω, να μη φοβάμαι τη δουλειά και να είμαι ανεξάρτητος. Αυτό το μάθημα θα ήθελα να το δώσω στα παιδιά μου. Όχι να δουλεύουν από τα 14 τους, αλλά σίγουρα να μη φοβούνται τη δουλειά. Για τα παιδιά είναι πολύ σημαντικό να νιώθουν χρήσιμα και στην οικογένεια και στη ζωή τους”.
Αργότερα, ο Γιάννης Στάνκογλου αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον χώρο της υποκριτικής, σπουδάζοντας σε δραματική σχολή.
Στάνκογλου: «Τα πρώτα χρόνια τα χρήματα δεν έφταναν για να ζήσεις»
Σε συνέντευξή του στην Ελένη Μενεγάκη είχε αναφέρει: “Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα γίνω ηθοποιός και θα με ξέρει η Ελλάδα. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου, ούτε όταν μπήκα στη σχολή. Είχα ακούσει φίλους μου να μιλούν για την δραματική σχολή και με είχε ιντριγκάρει. Δεν ήθελα να γίνω ηθοποιός. Η εμφάνιση δεν ξέρω αν έπαιξε ρόλο. Μου έλεγαν ότι γράφω στον φακό. Θέλει πολύ δουλειά για να γράψεις στον φακό και να παίξεις πραγματικά”.
Ακόμα, μιλώντας για τα πρώτα χρόνια που εργαζόταν ως ηθοποιός, είχε σημειώσει, στην ίδια συνέντευξη, ότι: “Τα πρώτα χρόνια τα χρήματα δεν έφταναν για να ζήσεις. Ποτέ δεν σκέφτηκα να τα παρατήσω. Από τη στιγμή που μπήκα στο θέατρο, αγάπησα το θέατρο και μου πήρε κάποια χρόνια να παίξω στην τηλεόραση. Την αγάπησα και την αγαπώ την τηλεόραση. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν δουλειές με καλό σενάριο, όπως στις Άγριες Μέλισσες, στο Αυτή η Νύχτα Μένει, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης… Βλέπεις ότι άνθρωποι που έκαναν σινεμά ασχολούνται με την τηλεόραση. Οπότε έρχεται ένας φρέσκος αέρας”.
Ο Γιάννης Στάνκογλου έχει συμμετάσχει κατά την διάρκεια της καριέρας του σε δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, σειρές και ταινίες και είναι από τους πιο αγαπητούς εν ενεργεία Έλληνες ηθοποιούς.
Μεταξύ άλλων, έχει λάβει μέρος στις θεατρικές παραστάσεις: “Καλιγούλας”, “Επτά επί Θήβας”, “Γιούγκερμαν” και “Προμηθέας Δεσμώτης”. Επίσης έχει συμμετάσχει, ανάμεσσα σε άλλες, στις σειρές: “Κλείσε τα μάτια”, “10η Εντολή”, “Το Νησί”, “Άγριες Μέλισσες” και “Αυτή η Νύχτα Μένει”. Σημαντική είναι και η παρουσία του στον κινηματογράφο. Δείγμα της δουλειάς του στην μεγάλη οθόνη, είναι οι ταινίες: “Το τανγκό των Χριστουγέννων”, “Xenia”, “Ουζερί Τσιτσάνης” και “Φαντασία”.
Υπήρξε παντρεμένος με τη σκηνοθέτιδα Αλίκη Δανέζη-Knutsen, με την οποία και έχει αποκτήσει δύο παιδιά: τη Φοίβη και τον Φίλιππο.
Αναφερόμενος στα παιδιά του σε πρόσφατη συνένετευξή του στην Ελεονώρα Μελέτη, είχε δηλώσει: “Μου δίνουν πάρα πολύ μεγάλη χαρά τα παιδιά μου, το focus μου είναι πάρα πολύ προς αυτά. Και επειδή έχουν αυτή τη νεότητα τα παιδιά, αυτό το καινούργιο, είναι σαν να είσαι ο δράκουλας που πίνει το αίμα και αναζωογονούμαι με το που τους έχω κοντά μου.
Δηλαδή, μπορεί να γυρίσω πάρα πολύ κουρασμένος από την δουλειά και να πάρω μια αγκαλιά την κόρη μου ή τον γιο μου και να μου περάσουν όλα. Έχω ζητήσει να φύγω από γύρισμα, για να πάω να δω την πρώτη παράσταση της κόρης μου”.
Δείτε την ανάρτηση του Γιάννη Στάνκογλου με την μαμά του
Την φωτογραφία από την παιδική του ηλικία την είχε ανεβάσει ο ίδιος στο προφίλ που διατηρεί στο Instagram στις 9 Μαΐου του 2021. Στην λεζάντα της φωτογραφίας έχει γράψει: “Μάνα, Μητέρα, Μανούλα, Μαμά…”.
