Ο Σταμάτης Φασουλής δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος του θεάτρου. Είναι το θέατρο. Με τη φωνή που μπορεί να γίνει βελούδο και μαχαίρι την ίδια στιγμή, με το χιούμορ που στάζει ειρωνεία αλλά ποτέ κακία, και με μια διαδρομή που έχει αφήσει αποτύπωμα σε σκηνές, τηλεοράσεις και καρδιές.
Από τις τολμηρές παραστάσεις που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπουμε την επιθεώρηση μέχρι τις πιο τρυφερές, σχεδόν εξομολογητικές του στιγμές, ο Σταμάτης Φασουλής ξέρει να ισορροπεί ανάμεσα στο φως και στη σκιά. Σε αυτή τη συνέντευξη δεν του ζητήσαμε απλώς να θυμηθεί. Του βάλαμε διλήμματα. Από αυτά που σε πετάνε κατευθείαν στη γωνία και σε αναγκάζουν να διαλέξεις.
Τι θα διάλεγε – έναν κακό ηθοποιό με καλούς τρόπους ή έναν καλό ηθοποιό με κακούς τρόπους; Μια παράσταση που γράφει ιστορία ή που γεμίζει ταμεία; Η μουσική ή η νοοτροπία των νέων του φαίνεται περισσότερο δύσκολο να καταλάβει;
Ό,τι δίνεις παίρνεις σε αυτή τη ζωή; Η αγάπη κινεί τον κόσμο; Ο,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο;
