Πόσο εύκολο είναι να χάσει κανείς τον έλεγχο όταν γίνει αναγνωρίσιμος τόσο γρήγορα; Ο Βασίλης Κούκουρας απαντά. Ο ηθοποιός ήταν καλεσμένος στο Buongiorno όπου μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγονται οι ηθοποιοί. Αλλά και το δικό του «καλάμι» όταν έγινε αρκετά διάσημος.
«Με έχουν απορρίψει επαγγελματικά. Βεβαίως έχω εισπράξει και την επιτυχία. Έκανα αυτό που ήθελα. Το 99% της επιλογής των ηθοποιών είναι το «κατεξοχήν», δηλαδή όπως είσαι, ανεξαρτήτως ταλέντου. Δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια. Οι επιλογές των ηθοποιών γίνονται με το «αν μου κάνει αυτός με τη… Φαίη ή την Κατερίνα» για παράδειγμα. «Α, δένει, δένει, είναι καλός ηθοποιός; Έ καλά μωρέ». Λέω για ένα ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό της αξιοκρατίας. Όχι, ότι δεν ισχύει η αξιοκρατία. Μην τα ισοπεδώσω και τα απορρίψω όλα. Αλλά κυρίως είναι αυτό.
Παίζω από το 1987 ως μαθητής στη δραματική σχολή και από το 1989 ως επαγγελματίας. Έκανα κι άλλες εργασίες, βεβαίως. Όταν δεν έπαιζα στο θέατρο έκανα άλλα πράγματα. Εκπομπές, παρουσιάσεις, τυχερά παιχνίδια, οδηγός σε φορτηγά, ασφαλιστής. Τότε δεν ήμουν τόσο γνωστός. Αλλά τα έχω κάνει αυτά.
Το καλάμι το καβάλησα μετά το Κωνσταντίνου και Ελένης, αλλά το καβάλησα σε σχέση με εμένα. Καλάμια από καλάμια έχουν διαφορά. Έχει να κάνει με την προσωπικότητα του καθενός. Το γεγονός ότι μάλλον θα καβάλησα και κάποιο καλάμι, εκ των υστέρων κατάλαβα ότι κάποια αλλοίωση υπήρχε.
Όμως ευτυχώς όμως είχα καλούς ανθρώπους δίπλα μου, κυρίως φίλους. Γιατί αυτοί είναι που σε μαζεύουν και σε γειώνουν. Έκανα και ψυχανάλυση.
Βέβαια, δεν ήμουν από τους ανθρώπους που έβγαινα σε μια παρέα και ήθελα να έχω την προσοχή ή δε μιλούσα σε ανθρώπους. Δεν ήμουν το κλασικό ψώνιο.
Σε σχέση με τα δικά μου μέτρα και σταθμά θεωρούσα ότι δεν ήταν σωστό αυτό που κάνω. Ως προς την αντιμετώπιση της ζωής. Με καλούσαν για παράδειγμα κάπου και έλεγα, «α, θα με βλέπουν, οπότε πρέπει να είμαι κάπως». Τι βλακείες…», παραδέχτηκε ο Βασίλης Κούκουρας.
