Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης μίλησε για τα δύσκολα πρώτα χρόνια της πορείας του στην υποκριτική, τις οικονομικές θυσίες που έκανε για το θέατρο και την απώλεια της μητέρας του, την ώρα που έπρεπε να ανέβει στη σκηνή. Όπως εξομολογήθηκε, όταν ξεκίνησε με την Πειραματική Σκηνή δεν πληρωνόταν και ζούσε με τα απολύτως απαραίτητα.
«Ήμουν ένα πολύ κλειστό παιδί που δεν είχε ιδέα ότι θα γίνει ηθοποιός κάποια στιγμή. Τυχαία συνέβη… Στους γονείς μου ήταν αρκετά δύσκολο να καταλάβουν πώς θα ζήσει κάποιος από την ηθοποιία. Οι ηθοποιοί πεθαίνουν στην ψάθα, αυτό λέγανε τότε», ανέφερε. Όπως είπε, δεν χρειάστηκε να έρθει σε ισχυρή ρήξη με τους γονείς του, αλλά να είναι αποφασισμένος να ακολουθήσει αυτό που ήθελε. «Και πείνασα πάρα πολύ, αλλά δεν με ένοιαξε ποτέ», πρόσθεσε.
«Όταν ξεκινήσαμε με την Πειραματική Σκηνή, δεν πληρωνόμουν. Ζούσα με ψωμοτύρι. Δεν με ένοιαζε. Όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα έτρωγα ένα καλαμάκι το μεσημέρι και ένα το βράδυ. Δεν με ένοιαξε ποτέ. Δεν τα βρήκα και ποτέ στρωμένα στη ζωή μου», περιέγραψε. Αναφέρθηκε επίσης στα δάνεια που χρειάστηκε να πάρει για να καλύψει τις υποχρεώσεις των θεατρικών παραγωγών του και να πληρωθούν οι συνεργάτες του. «Το θέατρο μου έδωσε και μου πήρε χρήματα… Πήρα δάνεια γιατί έπρεπε να πληρωθούν όλοι. Άλλο το δικό μου όραμα και άλλο οι άνθρωποι που έρχονται να είναι κοντά μου… Ακόμη δεν έχουν ξεχρεωθεί», είπε.
Ο ηθοποιός θυμήθηκε και την παράσταση που έπαιξε λίγο μετά τον θάνατο της μητέρας του: «Όταν έφυγε από τη ζωή η μητέρα μου, εγώ έπρεπε να παίξω, και το έκανα. Και όταν τελείωσε η παράσταση είπα “ευτυχώς”». Για τον ίδιο, το θέατρο είναι κάτι πολύ περισσότερο από επάγγελμα. «Αν μου πάρει κάποιος το θέατρο, θα πέσω να πεθάνω. Για μένα είναι το δεύτερό μου σπίτι», δήλωσε.
Πηγή: Αρχικό δημοσίευμα
